Dziennik zagłady

Dziennik zagłady

Tekst dziennika do druku, w wersji skróconej, przygotował ojciec dziewczynki – Otto Frank, kiedy stało się pewne, że jego córka nie żyje. Pierwsze polskie wydanie ukazało się pod koniec lat pięćdziesiątych i, jak można sądzić, przyczyniło się w dużym stopniu do ożywienia dyskusji nad dziecięcymi świadectwami Zagłady. Konsekwencją tego ożywienia było wydanie w 1960 roku staraniem Marii Jarochowskiej Pamiętnika Dawida Rubinowicza , dwunastoletniego chłopca z Kielecczyzny, którego zapiski cudem ocalone, po latach doczekały się publikacji. W tym samym roku 1960 został wydany Dziennik Dawida Sierakowiaka , przedstawiający między innymi realia łódzkiego getta,
w którym autor przebywał.
Obydwa teksty należą do grupy najbardziej znanych dziecięcych dokumentów świadczących o Holocauście, powstałych w języku polskim. Pamiętniki te zostaną poddane próbie lektury w dalszej części niniejszej pracy. Natomiast w tym miejscu chciałabym postawić pytanie istotne, jak sądzę, dla całej literatury dokumentu osobistego, pytanie
o przyczyny pisania.

1.3. Przyczyny pisania
Czym kierowali się autorzy świadectw Zagłady? Co kazało im brać pióro do ręki
i zapisywać wszystkie okropności, jakie stały się ich udziałem, których byli świadkami? Większość z nich nie miała przecież predyspozycji pisarskich i zapewnie nigdy nie przypuszczała, że stanie się autorami dzieł tak znaczących. Jednak wyjątkowość czasów,
w jakich przyszło im żyć, zmuszała do utrwalenia, zapamiętania każdej chwili życia, bo każda mogła być tą ostatnią.

Comments are closed.