Asceza

Asceza

Ojcowie Kościoła szukają potwierdzenia obrazu Boga w człowieku w tym, że ma on wolną wolę, rozum, świadomość – św. Makary Wielki, św. Atanazy Wielki.

Człowiek jest jednością, całością, ten pierwiastek boży nie jest wyizolowany. Człowiek to nie czysta natura + pierwiastek boży.

Człowiek w każdym działaniu jest istotą duchową.

CIAŁO człowieka nie jest tylko przejawem cielesności. Ciało na skutek grzechu ucierpiało bardziej niż dusza.

ASCEZA – to nie wyraz potępienia ciała, ani wyraz obawy przed ciałem – ale jest po to bo ciału trzeba poświęcić więcej uwagi niż duszy.

Jest też DUCHOWOŚC CIEMNA – szuka potwierdzenia duchowej natury człowieka w złym. Grzech jest przejawem duchowości ciemnej, realizowanej wbrew Bogu.

Obraz boży jest w grzeszniku, ale nie ma go w grzechu.

Dogmat chrystologiczny pozwolił rozwinąć teologii prawosławnej stwierdzenie, że choć ludzie mają JEDNAKOWĄ NATURĘ, to jednak – jako, że jesteśmy osobami – jesteśmy niepowtarzalni, RÓŻNIMY SIĘ OD SIEBIE.

Osobowy aspekt prawosławnej koncepcji człowieka NIE OZNACZA INDYWIDUALIZMU ! To jest pycha! Wystarczy, że jesteśmy osobami – już przez to jesteśmy indywiduami – nie potrzebujemy być indywiduami.

Niekiedy człowiek może podjąć walkę ze swą duchową naturą – kiedy chce zamazać swe podobieństwo do Boga, to chęć bogoburstwa. Grzech sprawił, że ludzie zaczęli dostrzegać dysonans między osobą i duchową naturą.

WNIOSEK: Obrazu Boga należy szukać w OSOBIE CZŁOWIEKA, a nie w jego duchowej naturze. Wraz z grzechem nie został utracony obraz boży w osobie człowieka, ale duchowa natura została nadpsuta.

DOKTRYNA SOBOROWOŚCI – „СОБОРНОСТЬ”

Wspólnota chrześcijańska, Kościół jest ciałem Chrystusa i tylko w łączności z tym ciałem człowiek odzyskuje pełnię swych człowieczych przymiotów. Tylko w kontekście Kościoła człowiek staje się człowiekiem w pełni. Człowiek „bardziej jest” im bardziej jest w Kościele. Kościół wyzwala człowieka z ograniczeń, barier stworzonych przez ludzi, którzy zamiast personalizmem kierowali się indywidualizmem.

Cerkiew prawosławna – synteza wolności i soborowości (Traktat A. Chomiakowa)

Nie ma „my” bez „ja”, nie ma „ja” bez „my”

ASCEZA
Cel wszystkich praktyk – to cel ontologiczny, przebóstwienie człowieka. Chodzi o to, by człowiek „był naprawdę”. Z jednej strony zapewnia to wspólnotowość, z drugiej wysiłek jednostki.

Comments are closed.